画饼充饥

សម័យ「三国」 អធិរាជនៃប្រទេស「魏国」ឈ្មោះ「曹叡」 ចង់ជ្រើសរើសមន្ត្រីដែលមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដជាច្រើននាក់ ដើម្បីជួយគាត់គ្រប់គ្រងប្រទេស។

គាត់បានប្រគល់ភារកិច្ចសំខាន់នេះដល់មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ 卢毓 ឲ្យ卢毓ទទួលខុសត្រូវណែនាំបុគ្គលដែលសមរម្យ។

卢毓 បំពេញការងារដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ពេលណែនាំមនុស្សសមត្ថ ជានិច្ចត្រួតពិនិត្យសមត្ថភាពពិតប្រាកដ និងគុណធម៌របស់មនុស្សម្នាក់នោះមុន មិនមែនគ្រាន់តែស្តាប់ព័ត៌មានលឺផ្ទេរ និងការវាយតម្លៃពីអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេ។

មានពេលមួយ អធិរាជ 曹叡 បានសួរ卢毓 ថា៖ «ពេលអ្នកជ្រើសរើសមន្ត្រី អ្នកផ្អែកលើលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យអ្វីទៅ?»

卢毓 ឆ្លើយថា៖ «គ្រាន់តែពឹងផ្អែកលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះមួយគត់គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ កេរ្តិ៍ឈ្មោះគឺជាអ្វីដែលពេលខ្លះមិនត្រូវគ្នានឹងសមត្ថភាពពិតប្រាកដទេ»។

曹叡 បានឮហើយយល់ស្របខ្លាំងណាស់ ទើបនិយាយឃ្លាដ៏ល្បីមួយថា៖ «ការជ្រើសរើសមនុស្សសមត្ថមិនអាចគ្រាន់តែមើលកេរ្តិ៍ឈ្មោះប៉ុណ្ណោះទេ កេរ្តិ៍ឈ្មោះគឺដូចនំប៉័ងដែលគូរនៅលើដី ដែលអាចមើលទម្រង់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនអាចយកមកបំបាត់ភាពអត់ឃ្លានបានទាល់តែសោះ»។

曹叡 បានបន្តពន្យល់ថា៖ «មានមនុស្សខ្លះមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះខ្លាំងណាស់ មនុស្សគ្រប់គ្នាសរសើបគាត់ ប៉ុន្តែពេលឲ្យគាត់បំពេញការងារពិតប្រាកដ គាត់មិនអាចធ្វើអ្វីបានល្អទេ កេរ្តិ៍ឈ្មោះបែបនេះគឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះ»។

卢毓 បានឮពាក្យរបស់អធិរាជ ទទួលបានការបំផុសគំនិតយ៉ាងខ្លាំង ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ការជ្រើសរើសមន្ត្រីកាន់តែយកចិត្តទុកដាក់លើការត្រួតពិនិត្យពិតប្រាកដ លែងត្រូវបានបំភាន់ដោយកេរ្តិ៍ឈ្មោះមិនពិតយ៉ាងងាយស្រួលទៀតហើយ។

គាត់ជានិច្ចទៅស្វែងយល់ដោយខ្លួនឯងអំពីសមត្ថភាពដោះស្រាយកិច្ចការរបស់បេក្ខជន មើលថាតើពួកគេធ្វើការជាប្រចាំដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រឹងមាំដែរឬទេ មិនមែនគ្រាន់តែមើលថាអ្នកដទៃសរសើបពួកគេយ៉ាងណាប៉ុណ្ណោះទេ។

ដោយសារការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់卢毓 រាជដំណាក់នៃប្រទេស 魏国 បានជ្រើសរើសបានមន្ត្រីដែលមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដម្តងច្រើន ប្រសិទ្ធភាពនៃការបំពេញការងារក៏បានកើនឡើងច្រើនផងដែរ។

ក្រោយមក ទុក្ខបទុក្ខរដ្ឋ 「画饼充饥」 នេះបានរស់រានមកដល់សព្វថ្ងៃ ត្រូវបានប្រើប្រាស់ប្រៀបធៀបទៅនឹងការប្រើការស្រមើស្រមៃ ឬកេរ្តិ៍ឈ្មោះមិនពិតមកធូរស្បើយខ្លួនឯង ដែលមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាពិតប្រាកដបានទាល់តែសោះ។