铁杵成针 ដុំដែកកិនជាម្ជុលដេរ

កវីដ៏អស្ចារ្យនៅរាជវង្សថាង 李白 ពេលក្មេងចូលចិត្តលេងខ្លាំង មិនចូលចិត្តអានសៀវភៅ ជារឿយៗរត់ចាក់សាលាដោយលាក់លាក់ទៅលេង

ថ្ងៃមួយ 李白 រត់ចាក់សាលាម្តងទៀត ដើរលេងតែម្នាក់ឯងនៅលើផ្លូវតូចក្នុងភ្នំ កំពុងដើរបានឃើញយាយម្នាក់ដែលមានសក់សទាំងអស់កំពុងអង្គុយក្បែរស្ទឹងតូចមួយ

យាយនោះកាន់ដុំដែកក្រាស់និងវែងម្ខាងក្នុងដៃ កំពុងកំផុលក្បាល កិនដុំដែកនៅលើថ្មធំមួយដោយប្រុងប្រយ័ត្នម្តងម្កាល

李白 មានអារម្មណ៍ឆ្ងល់ខ្លាំង ក៏ដើរទៅជិតហើយសួរថា៖ «យាយទើបកំពុងធ្វើអ្វីទៅ?»

យាយម្នាក់មិនលើកក្បាលឡើយ ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំចង់ត្រវ៉ាចដុំដែកវែងនេះ ឱ្យក្លាយជាម្ជុលដេរលំនៅមួយដុំ»

「李白」ស្តាប់ហើយមិនអាចទប់សើចបាន ថា៖ «ដុំដែកវែងក្រាស់ប៉ុន្នេះ ត្រូវត្រវ៉ាចរហូតដល់ពេលណា ទើបអាចក្លាយជាម្ជុលដេរលំនៅស្តើងៗបានទេ?»

យាយម្នាក់ឈប់ធ្វើការ លើកក្បាលមើលទៅកាន់「李白」 និយាយដោយចិត្តថា៖ «តែត្រវ៉ាចរាល់ថ្ងៃមិនឈប់ ដុំដែកវែងនេះថ្ងៃណាមួយនឹងស្តើង ប្រសិនបើខំប្រឹងយ៉ាងខ្លាំង ដុំដែកវែងក៏អាចត្រវ៉ាចឱ្យក្លាយជាម្ជុលបានដែរ»

「李白」ស្តាប់ប្រយោគនេះហើយ ចិត្តភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង មានអារម្មណ៍ខ្មាស់អៀនខ្លាំងណាស់ រំឃើញថាខ្លួនបានបាត់បង់ពេលវេលាអានសៀវភៅ ដោយសារឃ្លានលេង

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក 「李白」បានតាំងចិត្តថា នឹងមិនរត់សាលាទៀតទេ រាល់ថ្ងៃសូមអានសៀវភៅ និងសរសេរអក្សរដោយចិត្ត ទោះជាជួបបញ្ហាលំបាកក៏មិនបោះបង់ងាយស្រួលដែរ។

ក្រោយមក 「李白」ដោយមានស្មារតីខំប្រឹងជាប់លាប់នេះ បានសិក្សាយ៉ាងខំប្រឹង ទីបំផុតបានក្លាយជាកវីដ៏ល្បីល្បាញបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ「中国」។