郑人买履

នៅរដ្ឋចេងមានមនុស្សម្នាក់ ចង់ទិញស្បែកជើងថ្មីមួយគូដែលត្រូវនឹងជើងរបស់គាត់ខ្លាំងណាស់ គាត់រៀបចំទៅផ្សារមើល។

មុនពេលចេញទៅខាងក្រៅ គាត់យកខ្សែអកម្មមួយខ្សែមក វាស់ប្រវែងជើងរបស់គាត់ រួចវាស់រួចរាល់ហើយ គាត់ដាក់ខ្សែនោះនៅលើកៅអីក្នុងផ្ទះ។

គាត់គិតក្នុងចិត្តថា៖ «ពេលទៅដល់ផ្សារ ខ្ញុំប្រៀបធៀបទំហំ នឹងដឹងថាស្បែកជើងត្រូវនឹងជើងឬអត់»។

ទៅដល់ផ្សារហើយ គាត់រកឃើញតូកេងលក់ស្បែកជើង រើសអស់រយៈពេលយូរ ភ្លាមៗនោះគាត់នឹកឃើញថាទំហំដែលវាស់រួចបានភ្លេចទុកនៅផ្ទះ។

គាត់ប្រាប់ម្ចាស់លក់ស្បែកជើងបន្ទាន់ថា៖ «សូមរង់ចាំបន្តិច ខ្ញុំទៅផ្ទះយកទំហំដែលវាស់រួចមក»។

និយាយរួចហើយ គាត់បង្វិលខ្លួនរត់ទៅផ្ទះភ្លាមៗ រត់ទៅដល់ក្បាលមានញើសពេញហើយ។

នៅពេលគាត់យកទំហំដែលបានវាស់រួចមកវិញហើយរត់ទៅផ្សារវិញ មេឃាបានងងឹតរួចហើយ ផ្សារបានបិទជាយូរមកហើយ ហើយតូបលក់ទំនិញក៏បានរើសយកទាំងអស់រួចហើយ។

គាត់មិនអាចទិញស្បែកជើងបានទេ ហើយដើរត្រឡប់ផ្ទះដោយអារម្មណ៍ធ្លាក់ចុះខ្លាំង។

នៅតាមផ្លូវមាននរណាម្នាក់សួរគាត់ថា៖ «អ្នកទិញស្បែកជើង ហេតុអ្វីមិនប្រើជើងរបស់អ្នកពិតជាសាកល្បងសាកមើលទេ?»

បុរសម្នាក់នោះឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំចូលចិត្តជឿជាក់លើទំហំដែលបានវាស់រួចជាងជឿជើងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។»

មនុស្សទាំងអស់លឺប្រាប់រួចក៏អញ្ជើញក្បាលហើយសើចចំអកគាត់ គិតថាគាត់ពិតជាមិនយល់ប្តូរគំនិតតាមស្ថានភាពទាល់តែសោះ។

រឿងនេះបង្រៀនយើងថា ធ្វើការអ្វីៗត្រូវប្តូរគំនិតឱ្យបត់បែនតាមស្ថានភាពពិតប្រាកដ មិនអាចជាប់គាំងតាមគោលការណ៍រឹងមាំដោយមិនប្តូរបានទេ។