悬梁刺股

នៅសម័យ 汉朝 មានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ 孙敬 គាត់ចូលចិត្តអានសៀវភៅតាំងពីក្មេង ជារឿយៗមិនដាច់សៀវភៅដៃ

គាត់អានសៀវភៅរាល់យប់រហូតដល់ម៉ោងយឺតខ្លាំង ប៉ុន្តែនៅពេលយប់ជ្រៅ គាត់ងងុយគេងខ្លាំងពេក ក្បាលរបស់គាត់តែងតែផ្អាកចុះក្រោមដោយមិនដឹងខ្លួន។

ដើម្បីកុំឱ្យខ្លួនគាត់ដេកលក់ គាត់បានរកវិធីមួយៈ ចងសក់ដោយខ្សែ ចុងម្ខាងទៀតចងភ្ជាប់នឹងធ្នឹមដំបូលផ្ទះ។

ដូច្នេះនៅពេលគាត់ងងុយគេង ផ្អាកក្បាលចុះក្រោម សក់របស់គាត់នឹងត្រូវទាញយ៉ាងខ្លាំងរហូតឈឺ ដែលធ្វើឱ្យគាត់ភ្ញាក់ពីគេងភ្លាមៗ ហើយបន្តអានសៀវភៅ។

នៅសម័យតែមួយ មានមនុស្សម្នាក់ទៀតឈ្មោះ 苏秦 គាត់នៅវ័យក្មេងបានទៅតស៊ូមតិនៅប្រទេសជាច្រើន ប៉ុន្តែមិនដែលត្រូវបានគេប្រើប្រាស់សមត្ថភាពទាល់តែសោះ គាត់មានអារម្មណ៍ច្រណែនខ្លាំង។

គាត់ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ប្តេជ្ញាចិត្តថានឹងខំប្រឹងអានសៀវភៅ ហើយសិក្សាចំណេះដឹងឲ្យបានល្អ ដើម្បីអាចសម្រេចបាននូវជោគជ័យនាពេលអនាគត។

រាល់ពេលដែលគាត់អានសៀវភៅរហូតងងុយគេង ហើយជិតដេកលក់ គាត់ក៏កាន់កាំបិតចង្អូរដែលនៅក្បែរនោះ ចាក់ទៅភ្លៅរបស់ខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង។

ការឈឺចាប់ពីការកាំបិតចង្អូរចាក់ចូលភ្លៅ ធ្វើឱ្យគាត់ភ្ញាក់សន្លប់ភ្លាមៗ បណ្តេញអារម្មណ៍ងងុយគេង ឲ្យអាចបន្តអានសៀវភៅ និងសិក្សាដោយផ្តោតអារម្មណ៍បាន។

ដូច្នេះ 孙敬 និង 苏秦 ដោយមានឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងភាពរឹងប៉ឹងបែបនេះ ការប្រមូលផ្តុំគ្នាបានជារៀងរាល់ថ្ងៃរាល់ខែ ពួកគេបានអានសៀវភៅជាច្រើន មានចំណេះដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅ។

ក្រោយមក 孙敬 បានក្លាយជាអ្នកប្រាជ្ញដែលមានចំណេះដឹងធំទូលាយ ហើយ 苏秦 ក៏បានប្រើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនបញ្ចុះបញ្ចូលប្រទេស ៦ ឱ្យរួមគ្នាប្រឆាំងនឹងប្រទេសឆិន ទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែមានឈ្មោះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដោយសារតែការខំប្រឹងសិក្សារបស់ពួកគេ។