愚公移山

ជាយូរមកហើយ មានលោកចាស់ម្នាក់ឈ្មោះ愚公 ផ្ទះរបស់គាត់ប្រឈមមុខនឹងភ្នំធំពីរនៅខាងមុខ ពេលចាកផ្ទះត្រូវវិលផ្លូវឆ្ងាយណាស់ មិនសមរម្យខ្លាំង។

愚公 បានតាំងចិត្ត ហៅសមាជិកគ្រួសារទាំងអស់មកពិគ្រោះថា៖ «យើងរួមគ្នាជីកភ្នំទាំងពីរនេះឱ្យស្រប ល្អមែនទេ?»

ទោះបីសមាជិកគ្រួសារយល់ថាការងារនេះធំណាស់ក៏ដោយ ទាំងអស់គ្នាត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយចិត្តតាំងលំនឹងរបស់គាត់ បានបង្ហាញថាខ្លួនចង់រួមគ្នាធ្វើការ។

ដូច្នេះសមាជិកគ្រួសារទាំងចាស់ទាំងក្មេងបានយកព្រួញ ដឹកកន្ត្រក ព្រឹកព្រលឹមរមៀលលើង រសៀលយប់ថ្មើរជើងជីកដី ឆូបថ្ម ដឹកដីថ្មទៅសមុទ្រឆ្ងាយណាស់។

មានលោកចាស់ម្នាក់ជាអ្នកជិតខាងបានឃើញ មិនអាចទប់ការសើចបាន ថា៖ «អ្នកមានអាយុច្រើនប៉ុណ្ណាហើយ សូម្បីតែដើមឈើមួយដើមនៅលើភ្នំក៏ទាញមិនដក បើចង់ផ្លាស់ទីភ្នំធំពីរនេះបាន? ពិតជាមិនដឹងថាថាមពលខ្លួនមានប៉ុន្មានទាល់តែសោះ!»

愚公 ឆ្លើយដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់ថា៖ «ខ្ញុំស្លាប់ទៅ នៅមានកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនៅ។ កូនប្រុសស្លាប់ទៅ នៅមានចៅប្រុសនៅ។ កូនចៅជាច្រើនជំនាន់មិនចេះអស់ទេ តែភ្នំមិនកើនខ្ពស់បន្ថែមទៀតអ្វីឡើយ ហេតុអ្វីបានជាជីកមិនស្របបាន?»

អ្នកជិតខាងស្តាប់បានហើយ គ្មានពាក្យអាចនិយាយបានក្នុងពេលនោះ ទើបតែញ័រក្បាលហើយដើរទៅដាច់។

គ្រួសារ 愚公 បានបន្តជីកភ្នំរាល់ថ្ងៃ ទោះជាមានខ្យល់បក់ ឬភ្លៀងធ្លាក់ក៏ដោយ មិនធ្លាប់បោះបង់ចោលសូម្បីតែមួយថ្ងៃក៏ដោយ។

ព្រះថេរៈនៅលើមេឃបានដឹងអំពីរឿងនេះ ត្រូវបានក្តីចិត្តមិនធ្លាប់បោះបង់របស់ 愚公 ធ្វើឲ្យរំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំង ទើបបញ្ជូនទេវតាកម្លាំងរឹងពីរនាក់មកយកភ្នំធំទាំងពីរផ្ទុកទៅ។

ចាប់ពីពេលនោះមក ផ្លូវមុខផ្ទះរបស់ 愚公 បានក្លាយជាទូលាយនិងរាបស្មើ គ្រួសាររបស់គាត់ចេញចូលមិនចាំបាច់ធ្វើផ្លូវកាត់ឆ្ងាយទៀតហើយ។