「入木三分」

សម័យរាជវង្សតុងខាងកើត មានអ្នកសរសេរអក្សរចិនដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ឈ្មោះ វាងស៊ីជី តាំងពីក្មេងគាត់បានរៀនសរសេរអក្សរជាមួយឪពុក ចំណាយពេលវេលាជាច្រើនដើម្បីហាត់ប្រាណជារៀងរាល់ថ្ងៃ មិនដែលឈប់បណ្តោះអាសន្នឡើយ។

王羲之 ហាត់សរសេរអក្សរចិនយ៉ាងខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែពេលដើរ ពេលញ៉ាំអាហារ ក៏ប្រើម្រាមដៃគូសគំនូសអក្សរនៅលើខ្លួនដែរ ហើយសិក្សារចនាសម្ព័ន្ធនៃអក្សរនីមួយៗម្តងហើយម្តងទៀត។

មានរឿងនិទានថា នៅច្រកទ្វារផ្ទះ王羲之 មានស្រះមួយ គាត់រាល់ថ្ងៃសរសេរអក្សរចប់ ក៏ទៅជម្រះជញ្ជក់សរសេរនិងថ្មត្រាំថ្នាំខ្មៅនៅក្បែរស្រះ ឆ្នាំលើឆ្នាំក្រោម ទឹកក្នុងស្រះក៏ត្រូវបានជ្រលក់ជាពណ៌ខ្មៅស្ទើរតែទាំងអស់។

ក្រោយមក ស្រះនេះត្រូវបានគេហៅថា 「墨池」 ដែលក្លាយជាភស្តុតាងនៃការខិតខំហាត់សរសេរអក្សរចិនរបស់王羲之។

មានឆ្នាំមួយ ព្រះមហាក្សត្រនៃសម័យ晋朝 ត្រូវធ្វើពិធីថ្វាយបង្គំជោគជ័យមួយ ទាមទារឲ្យសរសេរសេចក្តីអធិស្ឋាននៅលើក្តារឈើ បន្ទាប់មកប្រគល់ឲ្យកម្មករឆ្លាក់ដោយកាំបិត ធ្វើជា「祝版」សម្រាប់ពិធីថ្វាយបង្គំ។

ព្រះមហាក្សត្របានអញ្ជើញ王羲之 មកជាពិសេស ឲ្យគាត់សរសេរសេចក្តីអធិស្ឋាននៅលើក្តារឈើ លោកលើកជញ្ជក់ សរសេរបានរហូតចប់ដោយមិនឈប់បន្ត អក្សរសរសេរមានកម្លាំងខ្លាំងណាស់។

ពេលសរសេរលើក្តារឈើចប់រួច ប្រគល់ឲ្យកម្មករទៅឆ្លាក់ កម្មករយកកាំបិតឆ្លាក់ ជូតស្រទាប់ម្តងហើយម្តងទៀត ចង់លុបដានថ្នាំខ្មៅចោល ឲ្យឃើញឈើស្អាតខាងក្រោម។

មិនបានគិតថា កម្មករជូតស្រទាប់ម្តងហើយម្តងទៀតរយៈពេលយូរណាស់ ដានថ្នាំខ្មៅនៅមិនទាន់អស់នៅឡើយ រហូតជ្រាបចូលទៅកាន់ក្តារឈើជម្រៅ 3 ភាគ ទើបបាត់ទាំងស្រុង។

ពេលកម្មករទាំងអស់ឃើញស្ថានភាពនេះ ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់ សូមចុះសរសើរគ្នាថា៖ 「កម្លាំងសរសេរអក្សររបស់លោកវង់ ពិតជា 入木三分 ណាស់!」

តាំងពីពេលនោះមក សុភាសិត「入木三分」ក៏ត្រូវបានចែកចាយរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ដំបូងគេប្រើដើម្បីពិពណ៌នាថាកម្លាំងអក្សរសរសេររបស់នរណាម្នាក់មានកម្លាំងខ្លាំង ក្រោយមកក៏ប្រើប្រៀបធៀបថាការវិភាគបញ្ហា ឬការមើលឃើញរឿងរ៉ាវមានការយល់ដឹងជ្រៅជ្រះខ្លាំងណាស់។