名落孙山

សម័យរាជវង្ស宋朝 មានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ孙山 លក្ខណៈរបស់គាត់កំប្លែង និងចូលចិត្តនិយាយដោយមិនផ្ទាល់ ជារឿយៗធ្វើឱ្យអ្នកដទៃអត់ធ្មត់មិនបានសើច

មានឆ្នាំមួយ 孙山 ត្រូវទៅក្រុងរាជធានីដើម្បីចូលរួមការប្រឡង科举 កូនប្រុសរបស់មនុស្សម្នាក់នៅភូមិដដែលក៏ទៅជាមួយដែរ ទាំងពីរនាក់ដើរជាដៃគូ ពេញផ្លូវមានការនិយាយ និងសើចជាមួយគ្នា

នៅទៅដល់ក្រុងរាជធានី ទាំងពីរនាក់ចូលក្នុងបន្ទប់ប្រឡងជាមួយគ្នា ឆ្លើយសំណួរក្នុងក្រដាសប្រឡងឱ្យបានហ្មត់ចត់ រួចរង់ចាំថ្ងៃចេញផ្សាយបញ្ជីឈ្មោះអ្នកជាប់ប្រឡង

នៅថ្ងៃចេញផ្សាយបញ្ជីឈ្មោះអ្នកជាប់ប្រឡង 孙山 បានបង្ហាប់នៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស មើលបញ្ជីឈ្មោះពីខាងលើដល់ខាងក្រោមឱ្យបានហ្មត់ចត់ រកមកយូរ ទីបំផុតបានឃើញឈ្មោះរបស់គាត់នៅចុងបញ្ជីអ្នកត្រូវបានទទួលយកចុងក្រោយបំផុត

「孙山」 ទោះបីជាមានចំណាត់ថ្នាក់ចុងក្រោយក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់ក៏បានជាប់ការប្រឡងដែរ ក្នុងចិត្តមានអារម្មណ៍ធូរស្បើយ និងសប្បាយខ្លាំងណាស់។

ប៉ុន្តែគាត់បានស្វែងរកនៅលើបញ្ជីឈ្មោះជាច្រើនដង ចាប់ពីដើមរហូតដល់ចុង ក៏មិនឃើញឈ្មោះកូនប្រុសរបស់មនុស្សដែលមកពីភូមិដូចគ្នានឹងគាត់ទេ ហាក់ដូចជាកូនប្រុសរបស់មនុស្សមកពីភូមិដូចគ្នានោះ មិនបានជាប់ការប្រឡងនេះទេ។

「孙山」 ត្រឡប់មកភូមិកំណើតមុនមនុស្សដែលមកពីភូមិដូចគ្នា នៅពេលមនុស្សមកពីភូមិដូចគ្នាឮថា 「孙山」 បានត្រឡប់មករួចហើយ ក៏ព្រួយបារម្ភខ្លាំងណាស់ បានរត់មកសួរលទ្ធផលការប្រឡងរបស់កូនប្រុសរបស់គាត់យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

「孙山」 ដឹងថាព័ត៌មានកូនប្រុសរបស់មនុស្សមកពីភូមិដូចគ្នាមិនបានជាប់ការប្រឡង មិនសមរម្យនិយាយដោយផ្ទាល់ទេ ខ្វល់ថានឹងធ្វើឱ្យមិត្តចាស់របស់គាត់សោកស្តាយ ដូច្នេះគាត់បានគិតអស់កម្លាំង រួចឆ្លើយដោយប្រើប្រយោគដូចកំណាព្យ។

「孙山」 សំអាតនិយាយថា 「解名尽处是孙山，贤郎更在孙山外。」 មានន័យថា ឈ្មោះចុងក្រោយនៃបញ្ជីឈ្មោះដែលជាប់ការប្រឡង គឺខ្ញុំ「孙山」 ឈ្មោះកូនប្រុសរបស់អ្នក នៅស្ថិតនៅខាងក្រោយ「孙山」ទៀតណាស់។

មនុស្សដែលមកពីភូមិដូចគ្នា បានយល់ពីប្រយោគទន់ភ្លន់នេះ ដឹងថាកូនប្រុសរបស់គាត់មិនបានជាប់ការប្រឡងនេះទេ ទោះបីជាមានអារម្មណ៍ខកចិត្តបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់ក៏កោតសរសើរភាពប៉ិនប្រសប់ និងភាពល្អប្រណីក្នុងការនិយាយរបស់「孙山」ដែរ។

ក្រោយមក មនុស្សបានប្រើសទ្ទានុក្រម 「名落孙山」 ដើម្បីបញ្ជាក់ប្រកបដោយភាពទន់ភ្លន់ថា មិនបានជាប់ការប្រឡង ឬការជ្រើសរើសទេ។